
Yok dostum aşk diye bir şey yok...
a home at the end of the world’ü okuyorum ve artık aşka inanmıyorum, hayır. Kendimi sürüklenen bir tekne içinde ve gördüğü bir kaç dala, budağa, ağaca, kalasa aşık olurken hayal ediyorum. Evet evet çok zor değil bunun hayalini kurmak, zira hayat buna pek yakın değil mi? Kimse tam olarak karşılığını, aynasını bulamıyor tek bir kişide ya da bunu tamamlamak için sayıyı artırıyor ama her zaman o uyumu yakalayamıyor. Çok fena...
Sadece doğup, büyüyüp, çalışarak bişeyler ortaya koyup, üreyecek eşi bularak üredikten sonra veda ediyoruz hayata, kabaca... farklı bir tarz geliştirmeye çalışmak, alışılmadık şeylerin peşine düşmek kabul görmeyen bir vaziyet. bu kurgunun dışına çıkan cezalandırırılır, aşık olması engelleyenebilir ya da sağlıklı olması veya mutlu olması... “sen yeter ki çizginin dışına çıkmaya çalış biz seni çok güzel engelleriz dostum” der durur dış ses. Hayır bu tanrının sesi değil, onun bu kadar acımasız olduğuna inanmıyorum ve tanrı ile insanlar arasında orta kademe yöneticisi olduğuna eminim... tanrının büyük patron olduğuna inanıp, genel müdüre eyvallah demek bana daha sempatik geliyor.
Rebecca, rebecca diye başlayan günü, başka bir isimle bitirmeyi istiyorum... umarım, mars'ta zaman kayması’ndan bir isim bulur yazarım da için bi rahat eder kardeş.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder